Tilhlökkun

Ég er fullur tilhlökkunnar um þessar mundir. Ég fer til Þýsklands sem skiptinemi á vegum Rotary samtakanna eftir 5 daga, og þetta er allt orðið svo raunverulegt. Þannig að ég hlakka óskaplega til.

Í dag fór ég og sótti flugmiðann minn og þessi ferð er allt í einu orðin eitthvað áþreifanlegt en ekki einhver fjarlæg hugmyd einhvers staðar falin í sumrinu. Ég mun búa næsta árið í borginni Düsseldorf í Nordrhein-Westfalen, hjá þýskri fjölskyldu, sem virðist mjög indæl. Það er bara að vona að Wurst-át sé ekki of mikið þar á bæ, því eins og alþjóð veit, þá er ég sólginn í þýskar pylsur. Það væri leiðinlegt að þurfa að borga fyrir tvö sæti í flugvélinni á leiðinni heim til Íslands. Látum oss vona að svo verði ekki.

Annars hefur aðgerðarleysi aðalega drifið á mína daga undanfarið. Ég er hættur að vinna og sit bara heima og horfi á átrúnaðargoð mitt Kiefer Sutherland í sjónvarpsþáttunum 24, sem eru andskoti fýsilegir áhorfs. Ef þið hafið ekki séð þætti þessa, þá skuluð þið gera það.

Ég get svo vart beðið eftir því að byrja í skóla, þetta eru þau áhrif sem minn ástsæli MR hefur. Það er einfaldlega yndislegt að njóta þeirra forréttinda að stunda nám þar og skólinn er eitt af því sem ég mun sakna mest. Skólinn sem ég fer í úti í Þýskalandi, Erzbischöfliches Suitbertus-Gymnasium stendur samt MR síst að baki, svo ég ætti því að spjara mig þarna úti. Hann virðist kenna allt sem MR kennir, latínu, forn-grísku, rússneksu og gott betur til svo mér líst vel á hann. Ég hef samt enga trú á því að hann slái MR við, því vart er hægt að finna betri skóla.

Já, þetta verður eflaust gjöful lífsreynsla en ég ætla ekki að hafa þetta lengra og fara í sund, áður en það lokar.

Lifið heil og hagið ykkur skikkanlega.

Tata.