SPEYTINGASAGA HIN ÆSILEGASTA XII

Fjallið Dukashula var staðsett einni dagleið frá gríska bænum Pínópoppulusi. Það var geysihátt og torsótt mjög. Aðeins Ólympstindur sjálfur stóð fjallinu hærra, og var þó eigi munur mikill þar á. Á vetrum var toppur þess og efsti hluti snævi þakktur og hrímaður mjög. Fólk í nágrenni fjallsins óttaðist fjallið mikið, sökum veðráttu þar og taldi það að þar byggju hræðileg skrímsli og alls kyns kvikindi, ill með afbrigðum og sólgin í mannakjöt.

Ótti fólks þess var samt ekki á rökum reistur. Ógurlegar skeppnur voru ekki margar á Dukashula, helst að einhver íkorninn æstist um of, reitti feld sinn og skrækti ákaft sökum hnetumissis. Það mundi þó allt breytast innan skamms tíma. Æsileg gerræðiskrímsli voru komin til Dukashula og höfðu þar hreiðrað um sig. Um var að ræða dvirgislífvarðasveit Zorgabroths og hann sjálfan. Þeir höfðu flúið Pínópoppulus í miklu oforsi og múrað sig inni í hellisdyngju langt inni í fjallinu. Nú biðu þeir örlaga sinna, hver nálguðust brátt, því Darrius og her hans fylgdu þeim fast á hæla.

Darrius leiddi herflokk sinn á ógnarhraða gegnum krókótta og þrönga fjallastíga. Hreysti manna sem Hryssa var mikið sem og ávallt, en margir voru hryggir vegna blóðbaðsins daginn áður og dauða góðra vina. Darriusi tókst þó allvel að létta lund manna með flautuspili sínu allfögru og hugljúfu. Einnig skiptust þeir Pelías á vísum með flókinni málfræði, eitthvað sem eigi var kunnugt Engilsöxum.
Þegar kvölda tók rakst hinn mikilfenglegi Guð á slóð sem kom honum undarlega fyrir sjónir. Hann kvaddi til Arios og þeir ræddu hlut þennan. Það var þeirra dómur, dæmdur réttilega mjög, að þetta væru fótaför Dverga, hverja fætur voru ekki líkir neinum öðrum fótum. Darrius bað félaga sína að auka hraðann, því brátt mundi myrkur færast yfir hina fögru grísku nótt og sveipa svörtu klæði á himininn. Dvergaslóðinn leiddi ferðalangana upp mjóan og brattan vegaslóða. Snjóa tók innan tíðar og gerðist leiðin erfið.

Brátt var komið niðamyrkur og sáu menn ekki nema fáein fet frá sér. Virtist sem sú von sem menn höfðu um handtöku og maklega refsingu Zorgabroths væri orðin máttlítil. Darrius bað menn sína að hægja ferðina og brynna Hryssunum. Meðan þeir gjörðu það hugði Darrius að ráðum sínum. Hann þurfti þó eigi að grafa lengi í gullinni hugsannahirslu sinni, því nú heyrðist mikill skarkali og steinar hrundu niður hlíðarnar. Niður hlíðarnar kom hin mikla sauðkind, Ovis Magna. Hún hafði gullið reyf og var í miklum ham. Hún jarmaði hástöfum og blindaði hermenn Darriusar með skyni því er af reyfinu kom. Kindin traðkaði niður fremstu víglínuna og ruddist fram. Pelías spartverjaforingi sótti gegn henni af mikilli leikni. Hann kastaði spjóti sínu að kindinni, en hitti ekki. Þá hóf hann sverð sitt á loft og reiddi það til höggs. Pelías lagði til rollunnar með sverðinu, en það beit ekki á henni, því ull hennar var sterk sem drekahreistur. Kindin var æði snögg og hljóp Pelías niður, sem kom engum vörnum við. Hann kastaðist langa leið og hafnaði á kletti einum. Ovis Magna skundaði vasklega áfram og hélt áfram drápum sínum. Hrymhryssonoppulus varð æfur þegar hann sá knapa sinn falla og þaut að kindinni, og veitti henni fast spark í höfuðið. Ovis Magna drapst samstundis við höggið og féll á jörðina.

Darrius, Arios og Hrymhryssonoppulus fóru allir til Pelíasar. Hann hafði látist við höggið og lá dauður í grjótinu. Darrius lét búa honum líkbrennu og kveikti sjálfur í bálkestinum. Darrius reiddi fram peninga tvo og lagði þá í augnatóftir Pelíasar, sem gjald ferjumanninum til handa. Djúp sorg ríkti, því Pelías hafði verið öllum kær. Darrius hughreysti menn sem Hryssi og sagði þá mundu ná fram réttvísri hefnd. Í þeim töluðu orðum kvað við tíst í hlíðinni. Darrius skipaði öllum að hafa hljóð og það var gjört. Ískur og tíst magnaðist og heyrðist ógnarhátt. Darrius og her hans fóru í átt að hljóðinu og fundu þeir hlera í hlíðinni, faldan undir grjóti. Þeir brutu hann upp og gerðu svo stórt gat að þar gætu allir komist.

Svo héldu þeir niður í göngin og fylgdu ískrinu og skrækjunum......