SPEYTINGASAGA HIN ÆSILEGASTA VII

Á Ólympstindi ríkti hin spakasta ró. Sólin skein, og það virtist sem Helíos væri í góðu skapi þennan dag. Í hallargarði Darriusar lék hörpuleikur um loftið. Gullfagrir tónir iðuðu um skýin hvít og blá, eins og lækur gegnum skóg á sumarmorgni. Garðurinn var fullur af dýrum og mönnum, sem drógust hvaðan æva að, til að hlýða á Darrius leika á hörpu sína.

Tónlistin hafði undraverð áhrif á umhverfið: Sjórinn kyrðist, grimmustu villidýr spektust, úlfarnir og lömbin léku sér saman og ungar meyjar afklæddust og buðu blíðu sína. Í garðinum voru einnig fremstu höggmyndagerðamenn Grikklands, hverjir komið höfðu til að höggva hinn fullkomna mannslíkama í marmara. Þeir þurftu eigi að leita frekar, því líkami Darriusar var allra líkama stæltastur og fegurstur. Því miður þurfti hin hugljúfa morgunstund endi að taka. Darrius ætlaði nefnilega á veiðar með spartverskum málaliðum sínum. Hann kvaddi því áheyrendur sína, sem fylgja þurfti út úr höllinni með ógnun vígtanna Kýklops og Atrox, því þeir vildu eigi yfirgefa Guðinn. Innan tíðar tókst þó að koma þeim út, og héldu þá Darrius og förunautar hans til veiða. Þeir riðu inn í skóglendi þétt, ekki skammt frá Ólympstindi. Þeim gafst vel veiðin, en skyndilega heyrðu þeir hrikalega bresti, eins og Seifur sjálfur væri að amast yfir lélegri matseld Heru, konu sinnar. Jörðin nötraði öll og titraði og gaf sig loks. Darrius og menn hans féllu niður um sprunguna sem myndaðist og lentu á steingólfinu fyrir neðan. Við þeim blasti gríðarmikill hellir, haglega útskorinn. Var þeim fljótt ljóst að þeir væru komnir í helli hins illa mannætudvergs, Zorgsbroths. Vissu þeir þetta þannig, að á vegg einum stóð: " Hellir hins illa mannætudvergs, Zorgabroths. "

Darrius gáði að sárum manna sinna, sem smávægileg voru, og leiddi síðan menn sína inn í hellinn. Eftir því sem þeir færðust dýpra inn í dvirgisdyngjuna, magnaðist trumbusláttur og öskur. Eftir margra tíma göngu komu félagarnir inn í sal einn stóran, með Darrius og Arios í broddi fylkingar. Þar sáu þeir all hrikalega sjón. Hundruð Dverga sátu að snæðingi við stórt hringborð, og var mannakjöt á borði því. Dvergarnir skemmtu sér all mjög við að háma í sig heila og sinar, og gerðust hrikalega glaðir. Eftir átuna risuna þeir upp og hófu trylltan dvergadans, með tilheyrandi skrækjum og leðurblökuflögri. Dvergadans þessi var þá stoppaður, þegar Darrius ruddist inn á Hrymhryssi sínu og fleygði Lugnasprengi í hjarta eins dvergs, sem kramdist samstundist. Dvergarnir flúðu og komu Zorgabroth undan. Til að hindra árás Darriusar og Spartverja-her hans, sendu þeir mikið tröll gegn þeim, er Ííííííííírggggg hét.Íííííííííírggggg slöngvaði frá sér mönnum sem hrossum með miklum hreystileika og hjó þá banahöggi með sleggju sinni. Engin sleggja beit þó á þeim félögum, Darriusi og Ariosi og riðu þeir tröllið niður. Sté svo Darrius af baki Ariosi og rak Persaskerði í gegnum höfuð Íííííííííírgggggs, sem rak upp ógurlegt öskur, en lét svo líf sitt. Var svo líkið svívirt en sálin færð í Hadesarheima, Hadesi til fróunar og afþreyingar. Nú voru dvergarnir á bak og burt og Darrius leiddi menn sína heim á leið.

Margir voru sárir eftir framgöngu Íííííííííírgggggs og enn fleiri dauðir. Ferðin upp á Ólympstind tók því langan tíma og tók við mikil gleði þegar glytta tók í vígtennur Kýklops og Atrox við hlið hinnar guðdómlegu hallar Darriusar. Um kvöldið var gert að sárum hinna særðu, og hinir föllnu brenndir og syrgðir. Ró var ekki enn komin á í höllinni, þegar inn flaug á dreka einum sendimaður Darriusar, Caecus Legatus. Þar sem hann var blindur ( eins og nafnið gefur til kynna), sá hann illa og flaug á hallarhliðið, hvar drekinn hálsbrotnaði og drapst. Eftir þetta ferðaðist hann um á asna, honum til lítilslækkunar og skammar. Caecus Legatus hafði ógnvænleg skilaboð að færa. Zorgabroth fór með járni og eldi um Atikkuskagann, rændi fólki og drap, og brenndi þorp þeirra. Reiddist Darrius svo all mjög við þetta að hann þrútnaði og rifnuðu klæði hans af honum. Sagði hann að nú yrði engin mildi sýnd, og kalla yrði ættingja Ariosar til orustu, sjálf Hrymhryssin....