SPEYTINGASAGA HIN ÆSILEGASTA V

Herir Darriusar og Persakonungs lentu saman með gríðarlegum þunga og málmklaski. Darrius og Tarsius leiddu Lemúra sína af miklum dug og ofsa og hófst hin megnasta orusta. Darrius reið beina leið inn í her Persa og hjó með Lugnasprengi af öllu afli. Hann felldi marga menn og kom innan bráðar að yfirhershöfðingja Persa, Xercitartiosi. Xercitartios var hraustasti og vaskasti foringi Persa og hafði lengið barist með Persakonungi. Hann var maður gríðarlega stór og mjög ófrýnilegur að sjá. Líkamsfegurð hans var engin, ólíkt hinum himneska Darriusi, hver fegurstur var allra manna og guða. Darrius þaut skjótt að Xercitartiosi og hjó ótt og títt á skjöld hans. Xercitartios varðist af mikilli hreysti og hjó með sveðju sinni af mikilli leikni. Eftir mikið málmklask og stríðsöskur hrökk Lugnasprengir af skildi Xercitartiosar í brjóst honum. Hóf Darrius hann þá á loft, þeytti honum tugi metra inn í raðir Persa, hvar hann hafnaði á járnblaði stríðskerru einnar og skarst í bita. Hvað þá við mikið heróp meðal Lemúra.

Hinn mikli Lemúr, Tarsius Magnus, barðist af mikilli hörku. Þótt dugnað skorti eigi í röðum Lemúra, þá fór fljótt að halla undan fæti, sökum gífurlegs fjölda Persa. Stríðskerrur konungs og riddaralið geystist fram og stráfelldi Lemúrana, og umkringdi lið Tarsiusar og Darriusar. Tarsius varð hryggur mjög við þessa sjón, en reiddist svo og tók að froðufella. Urðu augu hans eldrauð af bræði og þrútnuðu klær hans mjög. Réðst hann á hina illu Persa og stefndi að Persakonungi. Hjó hann niður hvern þann mann, er hann mætti, og innan skamms kom hann að Persakonungi. Stökk hann margar hæðir sínar í loft upp, og sökkti klóm sínum í skjöld, konungs, sem við það mölvaðist í mél smá. Þegar Tarsius reiddi klær sínar til banahöggs, bað Persakonungur sér vægðar, og grét, eins og grískur ástsveinn sem fær ekki notið húsbónda síns. Tarsius sýndi konungi mildi og gerði hann að fanga sínum.

Af Darriusi er að segja að hann fékk all snjalla hugmynd. Hann pískraði mjög í eyru Lemúraundirsáta sinna sem kinnkuðu kolli. Síðan söfnuðust margir Lemúrar saman, og kræktu saman klóm sínum, og mynduðu eina allsherjar Lemúra-kúlu. Rann kúlan svo af stað og rúllaði gegnum fylkingu Persa með miklu mannfalli og blóðsúthellingum. Brast á flótti í röðum Persa og mikil ringulreið. Efldust Lemúrarnir við þetta og gengu bershersgang all hrikalegan. Felldu þeir flesta menn Persakonungs og að lokum gáfust Persar upp. Aðeins fáein þúsund Persa lifðu eftir hina æsilegu hrymspeytiorustu. Var þeim leyft að lifa, en voru afklæddir og sendir heim með smán. Hlógu Darrius, Tarsius og menn þeirra mjög að ljótleika Persa og smæð mikilvægustu líkamshluta þeirra.

Um kveldið héldu Lemúrarnir mikla veizlu í helli sínum, Darriusi til heiðurs. Gáfu þeir honum mikið sverð og gott, og kallaði hann það Persaskerði. Darrius launaði þeim gjöfina og gaf þeim margar tunnur af grísku eðalbruggi. Kvöddust Darrius og Tarsius að svo búnu, og hétu með sér eilífri vináttu. Hélt svo Darrius út í hina persnesku nótt, og stöðvaði eigi ferð sína fyrr en hann kom till hallar sinnar á Ólympstindi.