Mér leiðist

Mér leiðist andskoti mikið um þessar mundir. Syndsamlegt líferni mitt og trúleysi mitt virðist hafa móðgað Guð almáttugan. Svo hann hefur ákveðið að refsa mér heiðingjanum með blóðeitrun og sýkingu í fæti. Svo ég sit heima, og get ekkert unnið næstu daga. Það er nokkuð merkilegt, að þegar ég er í vinnu óska ég þess að vera heima og sötra te, en nú þegar ég er heima að sötra te óska ég þess að vera að vinna. Kristinn Ármannsson hefur rétt fyrir sér eins og ávallt : " Dies est longus homini nihil agenti." En kvart og nöldur gerir ekkert, ég verð bara að láta mér batna og fara sem fyrst til vinnu. Hins vegar hafa veikindi þessi sínar góður hliðar; ég hef nægan tíma til að borða egg og beikon og skrifa SPEYTINGASÖGU. Þannig að almúginn má vænta frekari speytinga og heilaátu, ásamt miklu tali um dverga.

17. júní, Þjóðhátíðardagur Íslendinga, er svo á morgun og gleður það mig allmjög. Á þeim degi árið 1944 varð okkar fagra land fullvalda lýðveldi og fékk frelsi frá Danmörku. Það hryggir mig nokkuð að geta ekki tekið þátt í hátíðarhöldunum í Mosó, veifandi íslenska fánanum af miklu föðarlandsstolti. Ég reyni þó að bæta mér það með þjóerniskenndum skrifum. Hver veit, kannski ég hendi inn einu eða tveimur ljóðum eftir eitthvert ættjarðarskáldanna.