Þér er sagt upp, hundur.

Það tilkynnist hérmeð að fjórfættlingi þeim er ég kalla hund minn hefur verið sagt upp. Nærveru hans er ekki lengur óskað. Þegar ég kom heim í gær eftir leiðigjarnan lærdómsdag tók á móti mér svo svæsinn dómsdagsfnykur að ég hélt að ég myndi leysast upp í frumeindir mínar. Það gerðist nú ekki og ég komst fljótt að því að téður fnykur stafaði af því að hundurinn hafði skitið um allar trissur. Og þar að auki var úrgangur þessi að mestu leyti fljótandi, arrrg.

Ég ætla að fá mér gullfisk!!! Ég hugsa um þetta kvikindi í sjö ár, kembi því, fæði það, viðra það, baða það og leik við það og hún launar mér með því að spýja e. coli bakteríum yfir heimili mitt. Sem ég þarf svo að krafsa af parketinu með erfiðismunum. Ekki myndi gullfiskur gera þetta. Ónei, hann skítur bara inni í sínu fiskabúri. Hundsspottið er semasagt komið á skilorð ( ég milda fyrri ummæli mín aðeins þar sem reiðin er að renna af mér) og ætti eindregið að hugsa sitt ráð. Annars flytur Hr. Gullfiskur inn....