SPEYTINGASAGA HIN ÆSILEGASTA XX: De Oposso Clito.

Eitt sinn, að Seifi getandi afkvæmi í gervi tarfar, bjó pokarotta nokkur að nafni Klítus í holu einni skammt frá Aþenuborg. Klítus var eigi ungur að árum en var þó upp á sitt besta. Hann var karlrotta mikil og átti sér ógrynni kvendýra. Hafði hann feðrað ægi mörg afkvæmi og skiptu þau þúsundum. Þótti kyn hanns best og mest allra pokkarotta.

Nú er þar frá að segja að Klítus var að æfa snörun fugla, iðju þá er hann mest hélt upp á. Klítus hafði nefnilega gríðarlanga rófu sem kom að notum góðum við téða snörun. Gjörði hann þetta svo að hann stökk úr holu sinni, réðst gegn grunlausu flygli og snaraði það með snatri. Gleypti hann svo flyglið með mestu lyst. Endurtók hann þetta í sífellu þangað til honum leiddist eða vildi sýna kerlingum sínum (eða frillum, ef svo bar undir) blíðuhót.

Klítus var sonur Ratefeifs, sonar Opossumusar hins Stórtæka, sonar Hetoxar Stórrottu. Feður Klítusar allir komu frá næsta umhverfi Aþenu enda hafði kyn þeirra búið þar við mikinn orðstír frá ómunatíð. Þóttu ættingjar Klítusar höfðinglegir í fasi og stórkarlalegir mjög. Þeir voru ætíð forystupokarottur á þjóðþingi Aþenu og þóttu mælzkir mjög og vel að sér í lögum. En ef þeim þótti á sér brotið, voru þeir fljótir að skunda til orustu með alvæpni og höfðu jafnan sigur, slíkt var hreysti þeirra og þor. Engar pokarottur fundust, sem þóttu þeirra jafningjar.

Nú er aftur vikið að Klítusi. Ratefeifur Opossumusarson, faðir Klítusar, hafði sent hann í fóstur hjá Darriusi þegar hann var enn að taka tennur, til að hann lærði sitthvað fyrir sér í herkænzku. Ratefeifur og Darrius höfðu þekkst síðan þeir herjuðu saman á Barbara við Svartahaf í fyrndinni. Darrius tók við Klítusi opnum örmum og kenndi honum allt það er hann kunni. Kenndi hann honum hernaðarlistina, vopnaburð, skáldskap og lög. Varð Klítus allra rotta fræknastur og þótti líkjast Darriusi mjög í skapi og gjörðum. Þegar stundir liðu fram varð Klítus aftur heim að snúa, Darriusi Himnaguði til mikillar depurðar. Gaf goðið honum margar gjafir og fagrar og bað hann heilan á leiðarenda komast. Klítus var einnig hryggur og kvað Darrius vera sér sem föður. Kvöddust þeir í hinu mesta bróðerni og hét Klítus Darriusi liðsinni sínu, hvenær sem honum væri þörf á því.

Á þessari stundu, 30 árum eftir að þeir Darrius hittust síðast, sá Klítus kunnuglega sjón. Caecus Legatus, hinn dyggi þjónn Darriusar, reið upp hæð eina nálægt holu Klítusar á fararkjóta sínum sem nú á dögum var veiklulegur og ofaldur asni. Klítus sá að mikið óðafar var á honum svo hann þaut á móti honum og heilsaði honum. Caecus ávarpaði Klítus skelfingu lostinn og sagði Darrius í hættu staddan. Kraktarios III hefði sigrað Darrius og Fjaðurþyssið frammi fyrir veggjum Aþenuborgar; Aþenu og öðrum borgríkum Hellas biði glötun ein ef þeir fengju eigi liðstyrk. Klítusi varð bilt við og þagði um stund. Mælti hann loks: " Fyrir löngu sór ég að koma Darriusi fóstra mínum til hjálpar, ef hann væri hjálpar þurfi. Eið þann mun ég nú halda. Lát oss halda til Aþenu, Caecus"

Þeir þeystu nú áfram og áðu eigi fyrr en til Aþenu var komið....