SPEYTINGASAGA HIN ÆSILEGASTA XIX

Jörðin skalf. Öskur ómuðu um sandinn og fuglar ærðust og reittu fiður sitt. Kraktarios III var kominn og hugði hann á blóðsúthellingar og valdarán.

Hafði verið nóg um tíu þúsunda her konungs, en nú höfðu bæst við Kórinþskir bogaliðir í hundruðum. Jafnvel menn Darriusar hræddust, en menn Þenókílisar vættu sumir sandinn, ekki af því að þeir væru ekki menn djarfir og vaskir, heldur því að sjaldan hafði sést slíkur mannsöfnuður hermanna. Kraktarios lét menn berja skildi sína og öskra heróp á fornri málýsku Þebverja. Stigu þeir stríðsdans mikinn og hræddust einskis. Þegar þeir höfðu komist í skotfæri við Darrius og lið hans, numu þeir staðar, og héldu spjótu sínum kyrrum.

En Darrius, hver hræddist ekkert, skipaði mönnum sínum í fylkingar, og Þyssið sendi frá sér gríðarlegt héróp sem olli því að þó nokkrir Þebverjar féllu niður örendir. Nú var allt til reiðu. Herirnir voru vígbúnir, og Seifur hafði sótt sér ghopp, (fornan forvera popps) til að halda sér vel mettum á meðan þessari skemmtun stæði. Gaf loks hermaður í röðum Kraktariosar til kynna, að sækja skyldi fram, með herlúðri einum gullslegnum. Skeiðuðu því næst stríðsfákar Þebverja af stað, og fremstur Þhryssa(þebverzk mynd af orðinu hryssi) var Hkúkafákos, biksvartur gæðingur frá Þrakíu. Darrius rak einnig um stríðsóp mikið og þaut Arios sem vindurinn í heldýpi orustunnar. Þyssið flaug sjálft, með reiddan gogg og brýndar klær. Rákust hinir aðkomandi herir saman, svo að víggarðar Aþenu nötruðu og skulfu. Tóku menn strax til speytinga og úr varð epísk orusta, sem síðar meir var lofuð sem ein sú fræknasta í sögu Hellas. Darrius reið niður allt sem í vegi hans stóð og klauf menn niður með Persaskerði, hvers blóðrefill var beittur mjög. Hann gekk svo vazklega til verks, að upp úr þesu var Akkiles ekki lengur tallinn mestur Hellena, heldr var hann kallaður Míníkles.

Þyssið stóð sig einnig með hinni mestu prýði og hakkaði í sundur margan glæstan kappann. Svo veitti það mönnum hrymkennd spörk, svo að niður hrundu úr þeim iðrin.
Hóf Fjaðurþyssið sig loks á loft, breiddi úr vængjum sínum, steypti sér niður á vígvöllinn, og sópaði 100 mönnum niður og kramdi þá. En stríðsgæfa þeirra félaganna var einsdæmi. Annars staðar á vígvellinum hopuðu menn undan hinum Þebverzku köppum og máttu sín einskis. Kraktaríos sveiflaði gaddakylfu sinni af slíkum mætti, að menn hlupu undan honum vopnlausir og ákölluðu mæður sínar. Þróttur Þyssisins og Darriusar þvarr aldrei, en þeir sáu fram á tortímingu liðsafla síns og sáu sér því engan kost annan í stöðunni en að blása til undanhalds, þótt það hafi reynst Darriusi erfitt. Hann vildi eigi hætta drápum, og það var ekki fyrr en Fjaðurþyssið tjáði honum að það hefði fundið handa honum nýjan ástsvein, að hann lét til segjast og hélt undan með mönnum sínum.

Hörfuðu Darrius og kumpánar hans inn fyrir virkismúrana og mátti litlu muna að óvinirnir kæmust þar inn. En það gerðu þeir ekki og var þeim mönnum, hverjir eftir lifðu, bjargað um sinn. Kraktarios var hins vegar hinn rembingslegasti og lét reisa sér tjald mikið, svo hann gæti velt sér upp úr olíu sigurs síns. Sagði hann Darrius, Þyssið og Þenókílis sigraða, og að á morgun myndu þeir brjóta niður veggi Aþenu.

Af Darriusi er að segja að hann gerðist íhugull mjög. Var um helmingur manna hans fallinn og þeir sem eftir lifðu voru flestir særðir djúpum sárum. Loks hætti hann ráfi sínu , hvert var iðulega órjúfanlegur hluti íhuganna hans, og lét senda eftir Hinum Blinda Sendimanni, Caecusi Legatusi.

Mælti hann fá orð, en þau voru þessi: " Við erum hjálpar þurfi. Sæktu Pokarottuna Klítus".......