Snúinn aftur

Ég er snúinn aftur heim á Frón. Og allgóð sönnun þess er að ég skrifa þennan pistil með rammíslenskum stöfum. Reyndar kom ég heim fyrir tveimur vikum en bloggið hefur aðeins staðið á sér, þar sem það hefur reynst mér nokkuð erfitt að tala og skrifa ástkæra ilhýra málið á ný.

Fyrstu dagana mína heima var ég ennþá að brjóta upp mál mitt með þýskum orðum eins og : achso, also, aber og zum Beispiel. Og ennþá blóta ég með orðinu Scheisse, sem eins og flestir vita, þýðir skítur á þýsku. En það er frábært að vera kominn heim. Ég sakna auðvitað vinanna í Þýskalandi, enda kynntist ég þar æðislegu fólki sem eg mun aldrei gleyma, en það er alltaf gaman ad vera kominn heim. Ég var mikill þjóðernissinni og föðurlandsvinur áður en ég tapaði geði mínu og fór til Þýsklands ( til að menn leggi land undir fót og yfirgefi hreiðrið þarf nefnilega dágóðan skammt af geðveiki) ; núna er ég orðinn Þjóðernisskrýmsl, en þó umburðarlynt skrýmsl sem elskar útlendinga og Wurst. Því janfvel þótt margt yndislegt sé að finna í öðrum löndum og það að kynnast mismunandi menningarheimum sé gefandi, er ærin ástæða fyrir Íslendinga að vera stoltir af sínu landi.

Íslendingar sumir hverjir gleyma oft ágæti lands og þjóðar og bölva Fróni fyrir of mikla úrkomu eða kuldaköst. Hér eru engar sólarstrendur, aldrei 40 stiga hiti og landið er hið svæsnasta sker. Ég þvertek fyrir slík rök. Landið okkar er eitt það hreinasta og óspjallaðasta í heiminum og hefur alið af sér marga góða menn og konur. Ísland hefur aldrei farið með hernaði gegn öðru landi og hefur margt öðrum löndum að kenna. Við ættum ekki að festast í því ad telja upp galla Íslands, því kostirnir eru þeim mun fleiri. Við ættum að vera þakklát fyrir allt það sem Ísland hefur upp á að bjóða og muna hve gott við höfum það.

Ég man það allavega og ég held líka að flestir Íslendingar geri það. Á þessum nótum ætla ég að fá orð að láni hjá ættjarðarskáldinu Bólu-Hjálmari .

Þjóðfundarsöngur 1851

Aldin móðir eðalborna,
Ísland, konan heiðarlig,
eg í prýðifang þitt forna
fallast læt og kyssi þig.
Skrípislæti skapanorna
skulu ei frá þér villa mig.

Þér á brjósti barn þitt liggur,
blóðfjaðrirnar sogið fær.
Ég vil svarinn son þinn dyggur
samur vera í dag og gær.
En hver þér amar alls ótryggur
eitraður visni niður í tær.

Ef synir móður svíkja þjáða,
sverð víkinga mýkra er.
Foreyðslunnar bölvan bráða
bylti þeim, sem mýgir þér.
Himininn krefjum heillaráða
og hræðumst ei, þótt kosti fjör.

Legg við, faðir, líknareyra,
leið oss einhvern hjálparstig.
En viljirðu ekki orð mín heyra,
eilíf náðin guðdómlig,
skal mitt hróp af heitum dreyra,
himininn rjúfa kringum þig.

Móðir vor með fald og feldi
fannhvítum á kroppi sér,
hnigin að ævi kalda kveldi,
karlæg nær og holdlaus er,
grípi hver sitt gjald í eldi,
sem gengur frá að bjarga þér.

Sjáðu, faðir, konu klökkva,
sem kúrir öðrum þjóðum fjær.
Dimmir af skuggum dauðans rökkva,
drottinn til þín hrópum vær:
,,Líknaðu oss eða látta sökkva
í leg sitt aftur forna mær".