SPEYTINGASAGA HIN AESILEGASTA XVII

Um dag thann midjan, a hverjum her Kraktariosar III nalgadist Athenu, kom sendimadur Thenokilis, höfdingja og leidtoga Athenu, til hallar Darriusar Apollo Iuppiteris Prudentissimus Maximus. Hann ste af hesti sinum, hver hneig samstundis nidur og gaf upp öndina. Sendimadurinn, er Feleius nefndist, bad Jardhundaovaetti Darriusar, tha Kyklops og Atrox, ad senda eftir herra sinum. Their gerdu thad og heilsadi Darrius Feleiusi.

Feleius var ad nidurlotum kominn en gerdi tho sitt besta i ad skyra mal sitt. Sagdi hann ad mikill her stefndi a Athenu og ad höfdingi hans hefdi ekki styrk til ad veita vidnam. Kalladi hann eftir hjalp Darriusar og manna hans, sem og Hryssis. Kvadst Darrius mundu safna saman Spartverjum sinum og halda til hjalpar Thenokilis eins fljott og audid vaeri. Sagdi hann ad thad yrdi honum heidur ad falla vid hlid Thenokilis, med hverjum hann hefdi adur barist vid sameinginlega fjendur. Lofadi tha Feleius Himnagudinn og helt aftur til Athenu.

Darrius sendi eftir Ariosi og mönnum sinum. Thegar allir voru saman komnir töldu their um 1000 menn. Bles Darrius i horn eitt mikid og silfurslegid og reid hann svo til Athenu asamt mönnum sinum.

I millitidinni slo Kraktarios upp tjaldbudum i nokkurra daga fjarlaegd fra Ahtenu. Sendi hann menn ut i obyggdirnar til ad safna vistum. Menn hans heldu ut i skogarjadur nalaegt budunum, til ad saekja godan eldivid. Eftir stutta leit komu their ad gridarmiklum stafla eldivids. Fannst theim thetta harla kynlegt, en heldu tho ad thetta vaeri adeins leid Seifs til ad syna dalaeti sitt a herra theirra. Toku their thvi eldividinn og bjuggust til ad halda aftur til budanna.

Thad sem hermennirnir eigi vissu var ad eldividurinn tilheyrdi ogurlegu skrimsli, Fjadurthyssinu. Fjadurthyssid var allmikid villidyr og dyrslegt med afbrgidum. Var thad thriggja metra hatt og hafdi jafnlangt vaenghaf. Fjadurthyssid var i senn fidrad sem og hreistrad. Hafdi thad langan gogg sem fugl, og beittar klaer, en mikid hreistur sem hin ovigustu skriddyr. Var thad aldagamalt, og jafnvel eldra en gudirnar sjalfir a Olympstindi. Bjo Thyssid alla sina tid a svaedi thvi a hverju Kraktarios reisti budir sinar. Thad var fridsamt mjög og thradi ekkert frekar en ad fa ad vera i fridi fra mönnum og dyrum. Hafdi thad imugust a stridsprjali gamallra manna og var hyggid mjög i skodunum. Reyndi Thyssid aetid ad koma a fridi og fyrirleit hvers konar ofbeldi, en var thad tho mjög illskeitt thegar a thad var radist. Fjadurthyssid atti allgodan eldivid, sem thvi thotti afskaplega vaent um og for illa fyrir theim, er reyndu ad raena eldivid thess.

Nott thessa kom Thyssid aftur til odals sins, og fann eldivid sinn horfinn. Rak thad upp ogurlegt öskur, sem kramdi hjörtu hinna Thebversku eldividsraeningja. Fjadurthyssid hafdi allnaemt lyktarskyn og fann thegar i stad othefinn af raeningjunum. Hof thad sig til flugs og var innan skamms tima komid a haela hinna skelfingu lostinna manna. Steypti villidyrid ser nidur a mennina, sem voru um 20 talsins og vel vopnadir. Thyssid hreyfdi sig svo skjott, ad menn Kraktariosar komu engum vörnum vid. Hjo thad med goggi og klom, svo ad eftir faein andartök lagu 20 limlest lik a jördinni. Endurheimti Thyssid thar med eldivid sinn, en het thad thvi ad finna ovini Kraktariosar og hjalpa theim ad knesetja konung.

Hof hid aesta Fjadurthyssi sig a loft a ny og tok med ser likamshluta hinna fallinna manna. Thegar thad flaug yfir budir Kraktariosar, dreifdi thad likamshlutunum yfir budirnar, öllum vidstöddum til hrikalegrar skelfingar og hjartakremju. Hvarf Thyssid sidan og flaug i att til Darriusar hins Lendafrida, hvern thad gat sed med ofurnaemri sjon sinni.

Af Kraktariosi er ad segja ad hann gerdist orolegur og skipadi mönnum sinum ad rida sem skjotast til strids, adur en hinn mikli ovaettur sneri aftur.....